Joe boeng ati kong trong joe pies ati

dat zei mijn oma altijd. vroeger. ze bedoelde daarmee dat ze de mensen die ze hielp uit de goedheid van haar hart altijd op haar hart pisten door haar te kwetsen. soms maak je dat mee als mens, lastig. ik ook. meerdere malen. vervelend.

liefst wil je iemand net zo hard terug pijn doen. maar je probeert sociaal te blijven. echter, waar trek je de grens? als je iemand in je hart laat, hoe kan je van te voren weten dat deze persoon gaat proberen het te vergiftigen?

wat doe je als iemand van wie je het nooit verwacht, bijvoorbeeld je eigen vlees en bloed zodanig op je hart trapt dat het lijkt alsof die persoon een dolk erin gestoken heeft?! wat doe je als je iemand in huis neemt en die persoon trapt op je hart? ben je dan nog sociaal? laat je jezelf overmannen door wraak? zet je zo iemand meteen het huis uit? geef je die persoon de tijd? onbepaalde tijd? een limiet? probeer je het te lijmen? waarom lijmen als iemand geen respect voor je heeft? of is het een andere invulling van het begrip 'respect'? is dat weer cultureel bepaald? of is het een kwestie van algemene normen en waarden

vage woorden. vage woorden. maar zij die mij kennen weten waar ik het over heb. soms moet je hard zijn en je hart even het zwijgen opleggen... om het daarna weer open te stellen... tot de volgende erop pist...