ParaDoks, HapPen in ParaMaRibo

Vanmiddag was ik met mijn vader op stap.

Informatie opvragen bij verschillende locaties, in de hete zon maar vandaag was ik wel ingesmeerd!

Ik had gesport en mijn frustraties van de laatste twee dagen eruit gegooid.

Nu had ik honger. We moesten bij het commissariaat in de stad zijn en daar tegenover was een kleine broodjeszaak genaamd Handje Contantje. Tja.. What's in a name! (Want toen ik daar stond, kwam er een man binnen die een broodje bestelde en doodleuk zei 'je krijg t gelt morge hor!' En dat was ok...)

Bij binnenkomst zaten er twee dames onderuit gezakt in witte tuinstoelen, altijd weer die tuinstoelen!!, achter de toonbank. Ze keken een beetje geïrriteerd. Overdreven opgewekt zei ik goedemorgen!!! Ineens waren ze klaarwakker. Ik denk dat ze mijn Hollandse accent hoorden en meestal, ja meestal ahum, betekent dat DoEkOe!!!!! Ineens kon er een lach vanaf en kreeg uiterst vriendelijk mijn broodjes bokking(ik wilde trie maar dat was op en als ik dat at dan kon ik zeker ook bokking eten zei de dame!!) en kip met groenten.

De broodjes kwamen in leuke schone zakjes, het was netjes verder in de zaak, erg hygiënisch allemaal!

Ennnn het smaakte ook nog goed!!! Voor de lokatie, midden in het toeristische centrum aan de van Sommelsdijckstraat, was het zeker niet duur!!!

Met goedgevulde magen gingen mijn pa en ik verder op pad waarna hij me afzette bij Zus&Zo. Tegenover de Palmentuin, achter het Presidentieel Paleis(zo een mooi gebouw en nog steeeeds in de steigers...)

Daar had ik afgesproken met mijn mattie Sir Win.

Zus&Zo kende ik van het programma Roti Op De Kaart.

 Voorgaande jaren was ik er niet heen geweest omdat ik de naam niet zo leuk vond maar na het te hebben gezien op TV dacht ik jaaaa, wat leuk!!

Alles wat ze deden, dus het restaurant en guesthouse en de tours, stonden op mijn verlanglijstje.

Ik wilde deze dingen eerst ervaren in Su voor ik verder ging en heb er ook mijn CV achter gelaten. De eigenaar, Brian, wilde mij gelijk spreken dus wie weet... 

Het zag er leuk uit, de bediening was vlot en dat is uniek in Suriname want alles is chill en nospang. Ze zaten wel met hun Blackberry te spelen maar goed, dat is een westerse kwaal die hier nu ook is binnengeslopen.

Toen ik ff naar de wc ging, raakte ik in de war. Op de ene deur stond Mujees en op de andere Woomies... Ik besloot te gaan voor Woomies en dat bleek achteraf te kloppen. De wc's waren netjes maar de deur was spannender  met die rare, Aukaner?, woorden!

We dronken er een biertje en een gemberbier. We bekeken de kaart maar besloten daar niet te eten. Het was voor mij te vroeg om weer Westers georiënteerd voedsel te nuttigen. Ik wilde nog dat Surinaamse ding en eigenlijk had ik wel zin in Chinees.

We gingen richting de wijk Uitvlught. Daar ontmoetten we een mattina van Sir Win, Rochelle.

Omdat het in de buurt was, besloten we te gaan eten bij Sarina, een enorm bekend en prijzig Javaans restaurant.

Daar aangekomen mochten we niet naar binnen want het hele restaurant was afgehuurd. De dame achter de kassa ging het ik proberen voor ons maar het lukte echt niet en de enige optie was op het meeneemterras eten in meeneembakken... Ik had zoiets van Prima! maar Rochelle en Sir Win zeiden pertinent NEE! Reden? Voor die prijzen wilden ze wel in het restaurant bij de vijver zitten en niet naast de, best drukke, autoweg met meeneembakken... En ik moest ze gelijk geven dus we gingen weg.

Rochelle kwam op het idee naar Dumpling#1 te gaan op de Wagenwegstraat. Jeeej, toch Chinees!!

Ook dit kende ik van het programma Roti Op De Kaart. 

De lokatie was mooi. Het leek buiten maar we zaten midden in het centrum tussen de historische gebouwen. De eigenaar is de knappe,Chinese Surinamer, Patrick Woei. 

Onze serveerster was vriendelijk maar niet zo vlot als die van Zus&Zo.

Het eten deed mij stil vallen. We hadden kipspiesjes, spicy squid, steamed ribs, diverse dumplings en kersensap en lemmetjessap(lemmetje is limoen). Dit was echt verrukkelijk!

Ik zeg het nogmaals: dit was allemaal echt verrukkelijk!!!

De eigenaar kwam aan tafel toen we net voor een tweede keer de inktvis bestelden en hij zei zelf 'ja, die is goed!' Zelfverzekerd en knap, Rochelle leek even in katzwijm te vallen maar dat kwam misschien ook door het eten.

Het bezoek aan het toilet, dat naast de keukens zat (wat jammer was), bleek verassend omdat de wc allemaal leuke gele tegeltjes had, best trendy. Het had iets schattigs  en een wc, ja daar let je ook op toch?

Plotseling viel het licht uit in de straat. Dit gebeurt vaker denk ik want het personeel ging gewoon verder alsof er niks aan de hand was. Goed dus!

Onze tweede portie inktvis namen we mee omdat onze tijd erop zat. Rochelle moest, zoals ze zelf zei, nasty dingen gaan doen en dat is altijd een goede reden om ergens weg te gaan, zelfs als je praktisch al een orgasme hebt gehad van het lekkere eten!!

Paramaribo bloeit, groeit, stoeit, roeit(met de riemen die het heeft) en boeit! 

ParaDoks en RedVelvetCake

Gisteren wilde ik rustig mijn stukken schrijven over de Surinam Fashion Week 2013. 

Omdat ik de dag ervoor ook buiten de deur had gewerkt en het was bevallen, besloot ik er weer voor te gaan. Dus ging ik op weg naar de Hermitage Mall.

Daar heb je bij de MacDonalds gratis Wifi, waar meerdere mensen gebruik van maken.

Gisteren iets teveel. 

Ik besloot ergens anders heen te gaan.

Rustig liep ik door de Mall en keek er rond.

Op het raam van de Coffee Corner zag ik staan dat ook zij gratis Wifi aanboden.

Yes!, dacht ik, en duwde de deur open en ging naar binnen. Ik keek om me heen.

Er zaten wat mensen, duidelijk welgesteld, en allemaal met laptops en paperassen.

Boven de toonbank, hingen plaatjes van het eten dat je er kon krijgen. Biefstukjes, lasagne, wraps... Oooo, er was ook een vitrine en deze zat vol met taarten!

M'n ogen werden groot. Want daar in de hoek van de vitrine zag ik iets roods met een witte laag.

'Wat is dat voor een cake?!'

'Dat is die Red Velvet toch!'

Hmmmmm.... Ik ging dichterbij de balie staan.

Er lagen drie verschillende menukaarten. 

Eentje was het soepmenu van de week.

Elke maandag okrobrafoe(goedgevulde okersoep).

Het was maandag.

Hmmmmm...' Doe mij maar een okrobrafoe met een flesje water.. En uuhm.... nou, ik eet dat eerst op en als ik nog trek heb neem ik een stuk van die Red Velvet!'

Ze lachte en zei 'Is goed, neemt u maar plaats!'

Ik zocht een hoog tafeltje bij het raam en ging zitten, helemaal klaar om rustig te werken terwijl ik genoot van m'n soepje.

Wifi deed het niet!!!!

Toen mijn soepje werd gebracht, vertelde de manager mij dat er inderdaad iets mis was.

Jeetje... Goed, dan maar genieten van de okrobrafoe. Ik kreeg er stukjes brood bij, met wat kruidenboter.

Het was een goedgevuld soepje en ik zat goed vol. Die cake kon er echt niet meer bij en aangezien er geen wifi was, besloot ik weg te gaan.

Die RedVelvetCake bleef maar door m'n hoofd spoken!

En vandaag had ik een rotdag. M'n gesprek ging kut en ik voelde me ervoor al onwel.

Licht in m'n hoofd en ik kreeg voor het eerst een blackout tijdens een gesprek en verdwaalde in mijn eigen woorden. Antwoorden op vragen bleken meer te maken hebben met creativiteit dan met hospitaliteit en dat kon ik niet zeggen.... En ik verdwaalde nog meer.

Wat ik wilde in het leven?!!!... Niet dat waarvoor ik hier zat....

Ik zat niet goed... Werd licht in mijn hoofd.... Ik verontschuldigde mij... Wat een wanprestatie!

Teleurgesteld, meer in mezelf dan in het feit dat het gesprek zelf niet goed ging, liep ik door de straten van Paramaribo. Dat deed me goed, ik kon de weg nu wel vinden tenminste!!

Er was een vriendin onderweg waar ik een drankje mee ging doen.

Tijdens ons gesprek zag ik ineens weer die cake van gisteren voor me.

Jaaaa!!! I needed some cake!!! Ik zou gaan emo-eten!!!

Samen besloten we naar de Hermitage Mall te gaan.

Bij de Coffee Corner aangekomen, zat die RedVelvetCake NIET in de vitrine!!

'Heeft u geen RedVelvetCake?!!!', vroeg ik met grote ogen.

De dame achter de balie begon te lachen. 

'We hebben het hoor, ligt achter en moet nog gesneden worden'

Ik slaakte een zucht van verlichting en zei: 'Ooh, gelukkig, ik heb t echt nodig!!'

Opgetogen zochten we een tafeltje uit en na vijf minuten stond het voor ons.

Voor haar een ChocolatCake en voor mij die waanzinnige RedVelvetCake waar ik sinds gisteren al naar verlangde! Het was een roodfluwelenorgasme.... Zucht.

Al twee dagen achter elkaar vond ik troost bij de Coffee Corner in de Hermitage Mall.

Beide dagen zag ik al die welgestelde mensen met meeneembakken weggaan.

Het eten en de taarten waren er dus GOED!

Ik heb toen wat navraag gedaan bij de dames achter de balie.. En ja! 

Het heette nog steeds de Coffee Corner maar was van eigenaar verandert en de nieuwe eigenaar had de chefkok van D'Optimist( een van de betere restaurants in Paramaribo!) weggekaapt.

In mijn ogen een goede zet aangezien het beide dagen veel drukker was dan toen ik er was geweest de jaren hiervoor tijdens mijn vakanties!

De RedVelvetCake werd niet zelf gemaakt maar dat vergeef ik ze, zolang ze het maar op voorraad hebben en ze elke dag van de week een lekkere soep hebben!!!

Mijn dag was weer goed, ik heb de klap geïncasseerd en morgen sport ik de calorieën er wel weer af!

Hmmm, RedVelvetCake....

ParaDoks en de ParaMariboBlues

Vandaag was het dan zover. Die eerste dip.

Na een geweldig weekend van modeshows kijken en netwerken en mensen ontmoeten, werd ik vanochtend wakker. 

Ik had een onbestemd gevoel.

Bah!

Moe, dat was ik. Warm, dat had ik het. Verveeld, was ik ook.

Ik verveelde me. 

Net wakker en ik verveelde me.

Zucht...

Ik begon het te beredeneren in mijn hoofd. Dat het wel de vermoeidheid zou zijn. 

Van twee dagen stappen en drinken, waarvan een echt extreem.

Van het ontmoeten van al die mensen en jezelf presenteren, nee, verkopen aan ze.

Sociaal zijn is vermoeiend. Netwerken is vermoeiend.... 

Zucht...

Oh bah, ik was zo verveeld.

Hier was ik bang voor geweest. Ik herinnerde mij ineens dat ik met mijn dronken kop mijn nummer had gegeven aan een paar mensen. Zo van, Nuchtere IK zal Dronken IK dankbaar zijn want nu zijn er mensen met wie hij kan afspreken zodat hij zich niet verveeld. Het was puur vriendschappelijk bedoelt.

Maar Nuchtere IK was teleurgesteld in Inner IK dat hij Dronken IK niet beter in de gaten had gehouden omdat het algemeen bekend was dat Dronken IK een idioot kon zijn.

Idioot!!

Al sinds zaterdag werd ik gebeld door nummers die ik niet kende. Nee! Ik ben er nog niet klaar voor.

En ik was druk. Heel de zaterdag en heel de zondag. En ik had, nu ik met andere ogen keek, besloten dat het stom was geweest mijn nummer zomaar te geven. Schepte weer verwachtingen. En van verwachtingen krijg ik het benauwd. Ga ik zweten. Zweten als een gek.

Ja, dat irriteerde mij ook.

Blegh!

Het vele zweten. 

Soms werd ik in de nacht wakker, badend in het zweet. Een paar keer zelfs tijdens een middagdutje waarbij ik maar net tien minuten had geslapen. Het bleken angstaanvallen te zijn in mijn onderbewuste.

Nu het bekend was, werden ze ook minder. De slaapzweetaanvallen dan.

Want het is verder ook gewoon warm. 

Als ik eet, ga ik zweten. Als ik naar de sportschool loop, kom ik bezweet aan. Als ik tien minuten op de loopband sta, heb ik net zoveel gezweet als tijdens een RPM-les! Vlak voor zo een heftige regenbui, word het vaak ineens bloedheet..en dan zweet je ook. Als ik gedouched heb, giet het daarna uit m'n lijf... Bah! Bah! Bah!

Drie keer douchen op een dag..eigenlijk vrij normaal hier. Dat is wel weer lekker. Want douchen is fijn. Het zweten erna niet maar ik heb ontdekt dat als ik daarna rustig op bed ga liggen met de ventilator aan, dat het minder is. Je moet dus rustig aan doen!!!

Dude, chill ff!!

Ik zit nog in die haastige levensstijl! Ik zit nog in m'n vierde versnelling!!

En hier is alles in de tweede...

Want verder zweet niemand zoveel. Behalve ik, en de andere toeristen. 

Ja, want zolang ik nog niet geacclimatiseerd ben, ben ik een toerist.

Uiteindelijk ben ik opgehaald door m'n nichtje nadat ik eerst rustig een half uurtje bij de McDonald's heb gezeten met m'n iPad tussen alle andere mensen die er met hun laptop waren. In de McDonald's heb je gratis wifi en een fantastische airco.... Zucht! Van verlichting nu ja.

We gingen ontspannen in Commewijne. Ook wat eten! Ik nam saoto.

Natuurlijk weer saoto, my best friend in hard times. 

Saoto, m'n mattie! Saoto, m'n stanko! Saoto, m'n broeder! Saoto, m'n zuster!

Daarna reden we terug over de brug.

Die steile brug die uitkijkt over Paramaribo. 

En ik kreeg weer dat kriebelige gevoel.

Ja ik ben op m'n plek!

M'n dip was over.

ParaDoks Blikt Terug..

Een van mijn laatste dagen in NL was een dagje uit met m'n moeder. 

Voor mij was het extra opletten, om mij heen kijken en alles in me opnemen.

Ik zou me dus nog best verbazen over sommige dingen die ik zou achterlaten, bleek achteraf. En mijn fantasie zou worden gevoed, evenals mijn liefde voor science fiction.

Op station Rotterdam Centraal begon het al.

Die enorme mensenhoofden in die futuristische stationshal deden mij denken aan een film. Welke weet ik niet. Ik denk Soilent Green of Gattaca. Ook wel een beetje Planet of The Apes, als ze die beelden vinden, weet je wel.

Verder op het station heb je een AH to Go. En daar kwam ik in een volgende scene van mijn science fiction film terecht. 

Er stond een unit waarbij je zelf je spullen kon scannen en betalen met je pinpas. Ik stond echt even te kijken en dacht letterlijk 'hoe kick!!!'. De bon nam ik ook mee..omdat ik het zo kick vond!

We begaven ons naar de trein. We reden met de Fyra, ja die ja! 

Waar ik anderhalf jaar lang dagelijks mee moest reizen voor mn werk tot grote ergernis maar het is wel weer zo dat het prettiger reizen is met de Fyra dan met de andere treinen, lekker rustig.

Het was druk deze keer.

Zoals altijd verbaasde ik mij over de snelheid. Altijd als ik in de trein of de metro en zelfs de tram zat, verbaasde ik mij over de technologie. Over de vooruitgang. Ik heb het vanaf mijn eerste dag, tot aan mijn laatste dag in Nederland helemaal geweldig gevonden. Evenals vliegtuigen! Het stijgen en dalen van zo een ding, geweldig!! Ik ben gewoon dol op massavervoersmiddelen denk ik. Een OV-fetisj! Of ik ben misschien altijd wel dat jongetje uit Suriname gebleven dat op zijn blote voeten door het zand rende en zich vergaapte aan de technologische luxe van het Westen.

Tijdens deze bewuste treinrit, keek ik naar de mensen omdat het zo druk was.

Altijd boeiend om te zien hoe een te grote groep mensen zich gedragen in een een krappe ruimte. 

Blijkt dat we dan uitkomen bij oplossingen die eigenlijk bij de zogenaamde Derde Wereld horen.

Terug naar de basis als het nodig is. Maar deze is alleen te verdragen met ondersteuning  van de luxe technologische en digiatel vluchtartikelen zoals je telefoon of IPad. Deed me denken aan mijn eigen voorbereidingsbezoek in Suriname. Alles was te verdragen zolang ik maar op het net kon en in contact kon blijven met de.....mijn wereld!

Het doel van de dag was een bezoek aan het graf van m'n oma. Toch van belang dat je even afscheid neemt. Zoals eerder vermeld, voel ik mij nog steeds gesteund door mijn grootouders en ik denk aan hen alsof ze nog steeds in leven zijn maar op een plek waar ik ze niet kan opzoeken.

Goed, bij de begraafplaats kwam ik weer in de volgende scène van mijn science fiction film terecht.

De gedenkkaarsenautomaat. 'Inclusief lucifers' stond er nog bij.

Ook hier stond ik weer te kijken en ik overdacht mijn treinreis en de serie foto's die ik had gemaakt.

Eerst de grote hoofden, die stonden voor de mens/menselijkheid.

En dan de foto's van mensen en hun gedrag. Gevolgd door de foto's waarbij menselijke handelingen werden geautomatiseerd en dus de aanwezigheid van mensen overbodig werd.

Welke conclusie ik hieruit kan trekken, weet ik niet. Het is gewoon apart om te zien dat aan de ene kant we nog moderner worden dan we al waren, aan de andere kant brengt die modernisering ons weer dichter bij ons zelf, zodanig dat je in een volle trein gewoon op de grond gaat zitten.. 'Lekker appen met je vrienden'... Afgesloten van de mensen om je heen maar wel dicht bij de mensen die ver weg waren... Alles heeft twee kanten...

Paradoks, ParaMaribo Dag 1...

Het was zes uur en ik was klaarwakker.

De omgeving was niet zo raar om in wakker te worden want het was de slaapkamer waar ik sliep als kleine jongen, eerst bij m'n oma, en later alleen. Ik was echt een kind van mijn oma, nog steeds stapelgek op haar, ook al was ze jaren geleden al overgegaan naar haar volgende fase. Ze was, ook in Nederland!, en is nog elke dag in mijn gedachten. 

Toen ze pas overleden was, droomde ik regelmatig over haar.

De mooiste droom was dat ze in een blauwe jurk door de Palmentuin liep, die langzaam veranderde in een herfstkleurig bos. Ze sprak me toe.

Dat ik haar brieven moest blijven schrijven. Ze wilde altijd weten wat er was en ik moest haar op de hoogte houden, ik moest haar blijven schrijven.

Wakker worden na die droom was raar want ik besefte dat ik als jongen, vlak voor ik wegging uit Suriname, had beloofd dat te doen en die belofte nooit was nagekomen.

Toen is mijn interesse en passie voor schrijven ontstaan. Deels omdat ik vond dat wat ik tijdens haar leven niet kon en blijkbaar niet wilde doen, anders had ik het wel gedaan toch?, maar nu moest doen. Het was niet te laat.

Inmiddels is dit jaren geleden. Nu ben ik weer hier. Vorig jaar tijdens mijn vakantie hier had ik ook een flinke tijd met haar doorgebracht bij haar graf, vertellend over mijn plannen, dat ik terug zou komen. En, ook al zullen sommigen mij voor gek verklaren, het was echt communicatie tussen haar en mij op een subtiele manier. 

Ik droom niet meer zo vaak over haar. Door de jaren heen werden ze soms heftiger. In de periode dat het minder ging waakte ze over mij. Ze vertelde me in dromen wanneer ik groenten moest eten, of fruit of vlees. Altijd als ik in een periode daadwerkelijk te weinig van hetgeen ze aangaf, had gehad.

Als ik moe was droomde ik dat ze zei dat ik moest rusten. Een paar keer. Zij die me goed kennen weten dat ik overspannen ben geweest. Het was daarvoor dat ik de dromen kreeg. Ze had erg haar best gedaan om het te voorkomen. Maar ik was koppig.

Een paar maanden geleden droomde ik weer over haar. En ze had weer die blauwe jurk aan. Nu zat ze in de auto, met mij. Ze stelde me voor aan haar vriend, een mooie Hollandse man met grijs, George Clooney-haar. En hij was de chauffeur van die auto waar we in reden. Door de straten van Paramaribo. En ik weet nog dat ik dacht wauw, ze heeft een nieuwe partner en is gelukkig!!! En ik werd heel blij wakker, ook omdat het feit dat een droom van rijden in een auto aangeeft hoe het eraan toe gaat in je leven.... (En nee, ik had niet vlak daarvoor Driving Miss Daisy gezien!)

Dit stukje zou gaan over mijn eerste dag. Dat ik eindelijk saoto had gehad op Blauwgrond.

Dat ik biertjes had gedronken bij het Vat met een dame, die naast mij zat in het vliegtuig, en haar vriendin, en mijn mattie waarmee ik al in Nederland had afgesproken dat we elkaar zouden ontmoeten. 

Dat ik zo een last had van jetlag dat ik na het eerste biertje al met dubbele tong sprak. Dat ik was gaan stappen en nog meer bier had gedronken maar pas tijdens het late snacken bij Naskip(surinaamse versie van KFC met echte, malse kip!)merkte hoe dronken ik was. Dat ik wakker werd op mijn eerste dag en dacht waaaathebikgedaan?! Maar dat ik naarmate de dag vorderde en door de straten van Paramaribo reed, steeds meer weer voelde waarom ik het had gedaan.  Dat ik een megagrote slak had gezien. Dat de dawet(kokoksdrank met citroengras en rozensmaak)  die ik bij Blauwgrond had gedronken, echt hemels smaakte!

Dat ik bij de saoto ook looppootjes had gegeten. En dat ik een lesbisch stel had ontmoet en ja, die zeggen ook hier tegen elkaar 'baby' in plaats van schatje of gudu. Ze waren wel ontzettend cute samen bytheway!!

Maar dat stuk was verdwenen, had ik blijkbaar niet opgeslagen ofzo zeg ik tegen mezelf, terwijl ik zeker weet van wel. 

Jammer, want ik plan de stukjes en bereid ze voor, verzamel foto's, maak aantekeningen van leuke uitspraken of theorieën van mensen. 

En toch, toen ik het begon te herschrijven, ging het ineens over mijn oma. 

Dat is dus wat ik bedoel met die subtiele communicatie. Dat je niet haar stem hoort of haar ziet, wil ik ook want ze moet haar ding doen en dat zou haar teveel energie kosten, maar dat ze op deze manier, voor mij dan, laat weten dat ze er is.

Soso lobi!

ParaDoks en de Dag van Vertrek

Vandaag was het zover.  Lang naar uitgekeken maar eindelijk was het dan zover.

En het was best lastig. PLOP!

De avond hiervoor eindelijk het lang uitgestelde gesprek gehad met m'n mammie. Het was een goed gesprek. Ze huilde maar benadrukte dat ze het een goede stap vond. Terug naar huis... PLOP!

Diezelfde ochtend was ik mijn koffer aan het pakken en ineens kwam het nummer Ready To Go in me op. Ik zocht het op YouTube en luisterde het af, en ik begon en beetje te huilen. PLOP!

Het deed me denken aan mijn tijd op kamers, toen het een hit was en ik fantaseerde dat ik het zou draaien, keihard, als ik op een dag weg zou gaan. En nu ik dat zou doen, voelde ik mij helemaal niet zo ready. Mijn gedachten waren vooral bij m'n moeder. Maar ook bij mijn broertje die in de woonkamer zat, niet wetend dat ik overspoeld werd door emoties. PLOP!

Maar goed, na het gesprek enkele uren later, midden in de nacht, kwam dat ready to go gevoel steeds meer en sterker. Emoties gierden door mijn hoofd en lichaam. Maar ik viel uiteindelijk in slaap en heb goed geslapen.

PLOP!

En vanochtend was het gezellig met mijn moeder. Kort maar krachtig want ze moest werken. 

Voor haar hield ik me steeds sterk. Zij hoefde die emoties niet te zien, zij hoefde niet te weten dat ik het net zo moeilijk vond. De emoties deden mn darmen opspelen en toen ze de deur uit ging rende ik naar de wc. PLOP!

Terwijl ik daar zat en me enorm opgelucht begon te voelen, verlost van de zware last van de avond ervoor, knipoogknipoog, was er ineens ruimte voor een ander gevoel en ik begon keihard te lachen. 

Ik ging iets doen wat ik al heel lang wilde. Ja!!! Ik wilde dit!!! Het werd tijd daarop te focussen. Ik herhaalde het hardop, een paar keer, 'ik wil dit!', lachend. PLOP!

Het viel me op dat terwijl ik door het huis liep, ik een paar keer PLOP hoorde. Liep ik tegen iets aan?! Bewoog er iets. Onder de couche hoorde ik het weer. PLOP! In de keuken ook weer.  PLOP!

En ineens zag ik, in gedachten, van die slangetjes die losschoten. Ik liet los...

Het ging beter. Totdat ik opgehaald werd door een vriend die mij zou brengen naar Schiphol.

We reden door de Rotterdam en terwijl we aan het praten waren, schoten de tranen opeens uit m'n ogen. Het verbaasde mij. Ineens huilde ik weer. Sorry zei ik...maar sorry waarvoor?! Dat was ook zijn antwoord. PLOP!

Toen we steeds dichterbij Schiphol kwamen, kreeg ik kriebels. Mijn zus kwam daar ook naartoe en ook een vriendin. Eerst zat ik met m'n zus. We spraken wat. En weer werd er om emoties heen gedraaid.

Toen mijn lieve vriendinnetje kwam, was het bijna tijd om door de douane te gaan. 

Langzaam liepen wij daarheen.

Bij het punt aangekomen, kwamen de emoties los. Zowel bij mijn zus als mijn vriendinnetje.

Ik hield me sterk maar op een gegeven moment schoot ik vol en dat was mijn teken, GO!!!

Rennend liep ik naar de controle met mijn paspoort. De meneer daar was Surinaams. PLOP!

'Pe j'e go?' (Waar ga je heen?)

'Sranang!', antwoordde ik. (No need to translate that one!)

'Ai mang, frei swietie!' (Ja man!!! Fijne vlucht!!)

Een paar keer zwaaide ik nog naar de dames. En toen ging ik door de douane. PLOP.....

ParaDoks, 'de Boeddha' herschreven

Vruchten

Hebben Zaden

Eeuwig VoortLeven

Verstand 

Doet Denken

Immer AanWezig

Wegen

Zijn Vrij

Taak VolBracht

Hemels

Weer Zien

Samen Lachend

Om De GekkigHeden Van Het Aardse Bestaan

(Ter nagedachtenis aan mijn Opa Eddie, Oma Olga en Oma Helene, dankjulliewel voor het nog steeds begeleiden)

ParaDoks en de NotenMan

Gisteren liep ik langs een zaakje om de hoek bij het Mathenesserplein.

Zo een kleine zaakje van een Marokkaanse meneer die noten en olijven verkocht.

Mijn moeder had me er eerder over verteld. En ik had weleens de noten geproefd die ze er had gekocht. Die waren erg lekker! En ik ben verslaafd aan noten dus natuurlijk stapte ik er naar binnen en liep de emmertjes groene, koolhydraatarme olijven straal voorbij.

'Mag ik 1 ons nootjes, alstublieft.'

'Wat zeg je, broer, wil jij 3 kilo noten?!!' Ik begon te giechelen. Zag mezelf al zitten met zo een zak vol, hmmmm.

'Neeee, 1 onsje is wel genoeg, hoor!' Hij woog ze netjes af.

'Broer, dat is 1,50!' 

'Mag ik pinnen?' Tja, klein bedrag, pinnen mag! 

'Oh sorry, broer, je kan hier niet pinnen'. Ik werd een beetje ongemakkelijk en ging geld zoeken in m'n portemonnee, wetende dat dat er niet in zat omdat ik uit zelfbescherming nooit met cash loop.

'Uuhm, ik heb geen cash, sorry!' Even keek hij me aan, en gaf me toen het zakje.

'Broer, kom morgen maar betalen! Walla, ik vertrouw jou!' Ik begon te blozen en werd verlegen.

'Ja, echt, broer, kom jij morgen maar betalen, geen probleem, echt waar!'

Een beetje ongemakkelijk,maar wel vereerd op een vreemde manier, ging ik de zaak uit. Ik voelde me alsof ik een cadeautje had gekregen. Ik had ook de oprechte intentie het bedrag te voldoen, hoe klein het ook was. Ik zag een pinautomaat aan de overkant van het plein.

Weet je wat, dacht ik, ik regel het gewoon gelijk. Even twijfelde ik. Zou ik hem niet op de een of andere manier beledigen? Maar als ik het morgen niet redde? Had ik zijn vertrouwen geschaad en dat was nog erger en zo iemand verdiende dat echt niet. Mijn gevoel zei morgen, mijn verstand zei meteen. 

Ik koos voor meteen, ging wat geld pinnen en liep terug.

'Ik heb het geld nu al, meneer!! Kijkt u eens!' Hij keek me aan, over zijn brilletje heen. Hij keek niet blij.

'Broer, waarom ben je terug gekomen?! Ik zei toch dat het morgen goed was!!! Ik zei toch dat het geen probleem was en dat ik je vertrouwde!!!'

'Ja, maar...' Probeerde ik er tussen te komen maar z'n vingertje ging omhoog en hij verhief zijn stem.

'Een zaak hebben draait niet alleen om geld!!! Het gaat ook om kijken wie je voor je hebt!! Het gaat ook om gevoel!! Als er iemand voor je staat die respectvol is dan kan je die vertrouwen!! Ik zag jou en je was respectvol, broer, en ik vertrouwde jou!!!!! Het zit goed bij jou, dat wist ik!!!!'

'Ja, meneer, en dat vond ik heel mooi en juist daarom vond ik het belangrijk, uit respect, om het gelijk netjes af te handelen en omdat de pinautomaat hier vlak tegenover is! Juist omdat u dat zei. ik vond het echt heel mooi!!' Hij leek gerustgesteld. 

Maar het leek even wel alsof ik een moment had verpest. Hij had me net wel als een echte schoolmeester, vanachter zijn vitrine met z'n wijsvinger in de lucht!, even de waardevolle les geleerd dat je als mens nog steeds moest vertrouwen op je oerinstinct.

Hij had mij iets verteld waar ik al jaren mee worstel, luisteren naar m'n gevoel en erop vertrouwen.

Deze wildvreemde man vertrouwde mij...en ik vertrouwde mijzelf niet. Mijn gevoel had mij gezegd dat ik gewoon morgen terug moest gaan. Mijn verstand zei doe het gelijk want je weet maar nooit, je weet zelf hoe je kan zijn was de letterlijke gedachte die ik had. Over mezelf! Terwijl ik nog nooit in soortgelijke gevallen mijn afspraken niet was nagekomen!!!

Maar soms komen levenslessen uit onverwachte hoek.

Als je goed oplet, zie je ze. 

Hij wenste mij nog een hele fijne dag en ik hem ook.

Paradoks de KnuffelBeer

Ok, dus ik zie nu veel mensen zogenaamd voor het laatst.

Zogenaamd want je blijft elkaar volgen op Facebook of Blogspot of Watsapp of wat voor soort media dan ook. Dus je bent eigenlijk altijd wel aanwezig in elkaars leven. Maar in hoeverre is dat echt zo?

Ik herinner mij nog de tijd van de telegrammen. Toen de afstanden nog groter waren en overbrugt werden met handgeschreven brieven vergezeld van foto's, geschoten met een polaroid camera. In die tijd was een telegram de snelste communicatie voor de gewone mensen.Mijn oma wachtte op haar verjaardag altijd op het telegram uit Nederland. Pas dan was ze echt jarig. Want ze wist dan dat haar dochter, mijn tante, een paar uur daarvoor die woorden had gezegd tegen iemand. Het waren 'versere woorden' dan de woorden uit een brief van vorige week. En dat leek haar dichterbij te brengen. En even was er geen oceaan tussen.

Toen kwamen telefoons. Vaste telefoons dan. 

En wachtte ze met haar verjaardagen op het telefoontje uit Nederland. Nu waren de woorden nog verser maar wel met een paar seconden vertraging. Je kon ook emoties horen in iemands stem. 

Het was specialer, echter. Voor ons in Suriname leek het net alsof die woorden uit de sneeuw kwamen, ze klonken koud en Surinamers in Nederland spraken na een tijdje anders. Ze kregen een ander accent en spraken meer met een 'gedraaide tong'. Ze klonken dus Hollands.

Terwijl ze eigenlijk dichterbij kwamen door de technologie, leken ze ook wel verder weg te staan door de veranderde manier van spreken.

En nu heb je mobiele telefoons. Mobiel internet. Internet.

Je kan elkaar realtime spreken via Skype. Je kan elkaar realtime ZIEN via Skype en FaceTime.

Elkaar bellen is niet zo duur meer en soms dus gratis.

Eigenlijk zijn er dus geen afstanden meer.

Toch blijft het raar als iemand weggaat.

Ook al zie je iemand uit je kring haast nooit, de gedachte dat diegeen er is, geeft een soort van rust.

Het is een gegeven. Een kader waarin je leeft waarbij de kaderranden de aanwezigheden zijn van je familie, vrienden, kennissen en collega's. Niet eens de directe aanwezigheid maar de emotionele aanwezigheid, de aanwezigheid in je hoofd, in je gevoel, soms in je hart.

En als je dan hoort dat iemand weggaat voor een paar weken, een paar maanden. Voor altijd.

Dan verdwijnt deze dus ineens uit dat kader. 

De optie om iemand te gaan zien, te voelen of te ruiken is er een die moeilijk te bewerkstelligen is. Ook al zag je iemand nooit, de gedachte dat iemand er was, was voldoende. Dat als je wilde, je er zo heen kon gaan. Nu was diegene weg en ook al zou je willen, zou je er niet meer even snel heen kunnen. Dat is vaak het punt waarop je de balans opmaakt. Wat betekent iemand voor je?

We lijken pas te weten wat we hebben(hadden?),als het er niet meer is. En als het binnen handbereik is, verwaarloos je het. Neem je het voor lief. Al dan niet met of zonder opzet.

Als iemand weggaat, is het alsof je wakker schrikt uit een autopilot-modus en je ervan bewust word dat een beeldscherm niet hetzelfde is als iemand in de ogen aankijken.

Dat een smilie of een emoticon niet hetzelfde is als een emotie op een levend gezicht. Dat bij dat levende gezicht een stem hoort die door middel van intonatie en lichaamstaal hetgeen er gezegd word een hele andere of diepere betekenis kan geven.

Dat ondanks alle vooruitgang, je toch altijd weer terugkeert naar die intermenselijke basis.

Iemand even kunnen vasthouden is uiteindelijk toch meer waard dan een appje of een sms.

Even je hand op iemands schouder leggen zegt soms een miljoen keer meer dan honderd teksten bij elkaar.

Het scheelt wel, denk ik, dat je elkaar tegenwoordig kan zien tijdens contact over lange afstanden. 

En als je tijdens dat visuele contact je geest openstelt, zullen dingen ook wel goed aankomen over en weer. Maar dat is weer een heel ander verhaal, waar ik overigens wel in geloof.

Jammer dat ik niet iedereen ga kunnen vasthouden en knuffelen voor ik wegga.

Maar wel fijn dat ik de mensen die ik heb vastgehouden en geknuffeld, heb mogen knuffelen en vasthouden. Soso lobi!

ParaDoks zag Bigi Bowtoe

Dus vandaag stapte ik op de bus naar werk.

En er zat een meisje in de bus, wiens ogen oplichtten toen ik door het gangpad liep richting de achterkant, op zoek naar een zitplaats.

Was er niet.

Dus ik ging staan, vanuit m'n ooghoeken kijkend naar het meisje.

Ik moest vanbinnen lachen.

Het was een cliché.

Zij niet. 

Zij was gewoon haar eigen ik. 

Maar het beeld was een cliché.

Ze zat daar zichzelf te zijn en bij de volgende bushalte stapte ze uit en liep heftig heupwiegend richting het Heemraadsplein.

Toen kon ik haar goed bekijken.

Haar ontkroeste haren die glommen in de zon zaten bijeengesnoerd in een ielig, sprieterig staartje midden op haar hoofd.

Ze droeg een veel te kort jeans rokje waar twee enorme dijen en kuiten onder uit staken.

'Daimned, dat zijn twee van mijn benen per een van haar benen!!', dacht ik.

En ik bleef haar nakijken terwijl de bus wegreed en zij haar enorme billen van links naar rechts schuddend, verder het plein op liep.

Ze deed me denken aan Oprah Winfrey. In een van haar programma's kwam een keer de quote naar voren 'The Blacker The Berry The Sweeter The Juice'.

The Bigger The Berry The Sweeter The Juice, dacht ik soortvansemigrappigmaareigenlijkechttotaalniet.

Ik besefte toen dat ik jaloers was.

Ja, stikjaloers. Ik moest het toegeven. 

Want zij liep daar enorm te wezen in haar veel te korte rokje, haar stomme staartje en haar neus in de lucht en absoluut overtuigd van haar eigen schoonheid!

Terwijl ik met m'n vier tot vijf keer sporten in de week, lettend op mn eten en calorieëntellend als een anorexiapatient, nog steeds niet tevreden was...

Dislike!

Maar dat was snel voorbij. Want ik hou niet van ziekelijk jaloers zijn. 

Ik ben meer het type van ooohjaikbenzojaloersopjemaarikgunhetjewelheelerg! 

En dan ben ik er klaar mee. 

Het meest nobele was, toegeven dat zij baas boven baas was.

Dus bij deze naar mijn enorme zwarte zoete bes: sorry voor mijn negatieve gedachtes.

Ze was vast op weg naar haar papi die haar zoete sap zou opslurpen.

(Mental picture. Sorry! Dislike!!!)

Ik heb tenminste een papi... Hoorde ik haar denken in mijn hoofd, haha!

En snel ging ik verder met denken over mijn laatste paar dagen in Rotterdam genietend van de zon. 

Want alles is mooier als de zon schijnt.

Like!!

ParaDoks No Say BeyeBeye

Als een waterval storten zich woorden in je hoofd

een stroomversnelling richting je mond

Zoveel 

wat je wilt zeggen 

maar er niet uitkomt 

want 

je tong 

lijkt wel van

BETON

En je slikt

Een te grote slok van woorden 

Die 

langzaam

schurend

je 

slokdarm

Openrijt

Omlaag

Je 

buik 

in

BOEM

De lawine stort zich in je maag

Je hapt 

naar lucht

Je zoekt 

naar woorden

Zoveel

Wat je wilt zeggen

Maar er niet uitkomt

Want

ParaDoks 

no like

2 say beye

 

beye beye beye...

ParaDoks de DigiBeet

Tja .. 

Liggen klooien 

op m'n iPad 

Bericht getypt 

anderhalf uur over gedaan..

Per ongeluk gewist 

spaties zitten invoeren 

met < br / >

Bedacht dat ik er toch een foto bij wilde

en bij het uploaden van die foto 

erachter komen 

dat er een simpele app bestaat 

voor AaiPet

EN

AaiFoon

Zucht...

Ach!

hoezee hoezee hoezee!!

Het blogfeest 

kan nu 

ECHT  

beginnen!!!

ParaDoks op weg naar ParaMaribo

Ok
Het is bijna zover
En het denken is begonnen

Alsof het kwartje nu pas valt
Alsof ik nu pas besef 

dat ik straks op een kamertje ga zitten 

bij m'n oom en tante

Dat ik een rijbewijs zal moeten halen 

om mijzelf te kunnen voortbewegen 

in een land waar het openbaar vervoer 

gewoon

gebeurt

zonder 

'timetables'

Dat het anders zal moeten en

ik helemaal opnieuw ga beginnen...

ALLES 

waarvan ik eerst dacht 'oooh leuk!!!'

lijkt nu ineens 

minder leuk 

en een probleem te vormen

Maar het zijn 

de kriebels

'cold feet' 

in het Engels

ik doe dus 

gewoon 

m'n sokken aan

klaar!!

Het is zo 

dat ik echt niet weet 

hoe of wat
Ik ga het 

gewoon 

proberen 

in een land 

dat voelt

als thuis 

omdat ik er geboren ben!

Waar ik

sinds ik er vertrokken ben

maar twee keer 

ben terug geweest

Na de eerste keer 

kriebelde het al 

meteen

wilde ik 

niet terug naar Nederland

Heb ik de hele dag 

gehuild 

als een klein kind

Maar ik moest terug!!

Want ik had een baan..
Ik had doelen...
Dingen 

werden van mij verwacht..

En wat als?
Wat als?!!!
Wat ALS..?..!..!..!..!

Maar

Het leven liep anders..

Ben je ineens alleen maar bezig te werken..

Werken
Werken
Werken

Want je hebt..

Schulden
Rekeningen

Rekeningen
Schulden..

Je zucht en steunt en kreunt..

Je breekt

Toch komt dat punt dat je weer licht ziet aan het einde van de tunnel

Je heelt

En dan besluit je terug te gaan

eerst ga je kijken of het gevoel er nog is

En als je daar bent, 

blijkt het 

duizendmaal 

sterker

Het land roept je

De bomen
Het zand
De bloemen 
De vruchten
De geur van saoto
De wind

De winti's

En op je laatste dag 

huil je niet meer

Want je gaat naar Nederland om je baan en huis op te zeggen

Je gaat het gewoon 

DOEN!

En daar ben je dan...

nog acht dagen..

Met ...

je ticket, 

je koffer 

en wat centen.

EN

je geloof 

in 

JeZelf