We gingen naar het Lustig Festival, een speciale editie ivm het 7-jarig bestaan.
Op mijn eerste dag in Suriname had Sir Win al gezegd dat ik daarheen moest, verplicht!
Dus we hadden ruim van te voren samen kaartjes gekocht, we were eager!
Toen we onze derde partner in crime, Janey, hadden opgehaald, togen we richting White Beach. We reden over de Highway, letterlijk de naam van deze weg.
Onderweg stopten we voor een fles wijn bij een Chinese supermarkt, een van de honderden in Suriname. De familie die het runde, was erg aardig. We namen een Merlot van Villa Maipo.
De fles werd voor ons geopend en we kregen drie plastic bekers, cupsen genoemd in Suriname. Wetende dat drank superduur zou zijn op het festival zelf hadden we besloten een beetje in te drinken.
White Beach is op ongeveer een uur rijden van Paramaribo. Toen we er aan kwamen was het al behoorlijk druk en de weg was deels al afgesloten. We konden parkeren op een erf bij iemand voor 10srd. Meerdere mensen hadden hun erf opengesteld als betaald parkeerterrein en probeerden zo een slaatje te slaan uit het Lustige gebeuren, met succes!
Het kostte ons nog een wandeling van 20 minuten voor we er waren. Janey was onderweg aan het krijsen dat ze het niet aan kon en Sir Win en ik lachten ons rot om haar. Na een kwartier zakte bij ons ook wel de moed in de schoenen maar algauw hoorden we de muziek en baanden we ons een weg richting het plezier!
We gingen het terrein op en liepen wat rond langs de diverse podia totdat we ons plekje vonden bij het terrein aan het water waar er voornamelijk housemuziek werd gedraaid.
Ik heb m'n ogen uitgekeken. Wat een geweldige sfeer!!!
Het publiek was geweldig, het festival goedverzorgd, de muziek goed!
Er waren VIP-gedeeltes waar het rustig vertoeven was. Omdat ik zo zweette, ik had enorme last van de drukkende hitte, ging ik steeds bij de waterkant zitten in het rustige VIP-deel, om af te koelen, in tegenstelling tot anderen.
De securityguard had me na een lieve glimlach en een sigaret, voor de rest van de avond!, toestemming verleend daar te zijn. Prettig want voor ons geen wachttijden bij de bar!
Hoogtepunt was Baggi Bagovich, de Rotterdamse DJ, die de zaal echt helemaal los en plat kreeg.
Ook toen de apparatuur even uitviel, bleef het publiek geduldig wachten maar vrij snel kon er vrolijk verder worden gestamp op de dampende beats!! Wat een genot was dat. De DJ zelf had het ook naar zijn zin, zeker na zijn optreden toen hij al slingerend over het terrein rondliep.
Aan sterke drank geen gebrek op het festival namelijk! Er werden flessen verkocht en daar werd echt gretig gebruik van gemaakt. Zelfs tijdens het draaien had de DJ een fles vodka naast z'n draaitafel waar niet zulke zuinige slokken uit werden genomen.
We waren ook niet verbaasd te zien dat hij aan het einde van de avond door twee mensen werd begeleid toen hij het terrein verliet!
Zelf waren wij inmiddels gejoined door Janey's vriend, James! Deze bracht ons richting onze auto, zodat ons de wandeling van 20 minuten werd bespaard, terwijl hij grapte over de grote groep mensen die als 'kaolo contractarbeiders' van het festival terug liepen naar hun auto. Hij begon nog meer te praten. Over zijn accurate kennis van zijn roots. En gebruikte het woord frappant zo vaak dat het begon te dagen dat hij misschien weleens heel erg dronken kon zijn. Gelukkig had Janey hem goed onder controle. In Suriname is het eerder regel dan uitzondering dat men met flink wat glazen op gewoon achter het stuur kruipt. En terwijl Sir Win en ik in zijn auto stapten, reden Janey en James zorgeloos weg. Evenals wij!
Wij gingen nog even richting de Chinese Zondagsmarkt aan de Combé in het centrum van Paramaribo.
Het was al zes uur geweest en we hadden trek. Ook al was het gewoon een markt als ieder ander, toch keek ik mijn ogen uit. Waarschijnlijk nog de resten van de rode wijntjes en andere zaken die we hadden genuttigd op het festival. Dezelfde zaken die maakten dat Janey eerder zo moeilijk kon lopen gaven mij nu enorme trek.
Het is ook gewoon leuk mee te maken hoe zo een markt word opgestart en alles te zien terwijl het nog vers en fris is.
Er waren verse groenten, dim sums, sushi, gebakjes, tofoe, geroosterde eend en Chinees buikspek, noem maar op!
We hebben twintig minuten gewacht op verse saw paws! Wat heerlijk om weer saw paw te kunnen zeggen in plaats van, zoals het in Nederland word genoemd, bapao! Ze smaakten ook super goed en je kon echt proeven dat ze vers waren.
In de auto aten we nog wat gebakken dimsums terwijl we moe maar voldaan richting huis reden. Het was een leuke nacht en ochtend geweest.
Ik heb me prima vermaakt en heb genoten van beide ervaringen die ik echt aanraad.
Lustig was niks nieuws als je vaker naar festivals bent geweest. Wat het speciaal maakt is het feit dat het in Suriname plaatsvind met alle gemakken van het Westen, en meer!
Dus, ga naar Lustig en breng dan een bezoekje aan de Zondagsmarkt voor wat lekkere verse hapjes!!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten