In Nederland had ik per doos al €22,50 betaald. En ik had begrepen dat ik hier ook weer zou moeten betalen om ze op te halen. Met een gevulde portemonnee kwam ik daar aan.
Er stond een rij bij een balie en daar achter was het een jungle van dozen en verpakte gevaartes. Mensen verschepen echt van alles. Fietsen, bedden, bankstellen, alles was daar te vinden!
Ik nam de ruimte in me op. Achter de balie was een bureau met een meneer van de douane erachter. Er liepen vier mannen rond met steekwagens en er was een mevrouw die de mensen bij de balie hielp.
Ze was enorm vriendelijk moet ik zeggen, van begin tot eind!
Goed, na een half uur was ik aan de beurt en ik gaf aan dat ik een sms had ontvangen met 1 vrachtnummer maar dat het er zes moesten zijn. Lastig, gaf ze aan want soms werd een lading verdeeld over meerdere containers en kon het zijn dat de helft van je goederen er niet was.
Maar ze ging het proberen voor me. Ik vroeg of het lang ging duren want de taxi wachtte buiten..
Ze begon te lachen en zei dat al de mensen die er nu stonden, er al uren waren... Ik slikte.
Na een uur wachten begonnen de mensen te morren.
Er was een groepje SuriNeds die overdreven Hollands ging praten en hun gal gingen spuien over wat voor een zootje ongeregeld het hier wel niet was. Uitslovers! Andere SuriNeds stonden net als ik rustig te wachten, we wisten waar we waren en opwinden had absoluut geen zin!
Er waren wat autochtone ( ja! Zo heet dat, ja!!) , dames van middelbare leeftijd, die het allemaal rustig ondergingen. Ik had medelijden met ze want je kon nergens zitten maar zijzelf klaagden niet en bleven vriendelijk naar de arbeiders die zich rot sjouwden!
Enkele mannen bleven rustig kijken naar wat er gebeurde en maakten hardop analyses van hoe het beter kon. Zo ontdekte ik dat die vriendelijke dame al de hele tijd, waarschijnlijk vanaf 8 uur al!, schipperde tussen die balie, die dozenjungle en de kassa. Nu had ik nog meer respect voor haar want ze bleef al die tijd zeer vriendelijk!
Ik had inmiddels mijn taxi chauffeur verteld dat het langer zou duren en dat hij om 13 terug moest komen. Om precies kwart over een was hij er. Ik had nog niks. En hij begon te mopperen dat hij dan weer terug moest komen, of heen en weer moestblablatakitakitaki en ik dacht bij mezelf..ik betaal je toch?!!! Anyway, hij bood aan me ff naar een winkel te brengen om beltegoed te halen, en wat drinken, zodat ik hem dan kon bellen als ik alles had. Zo gezegd, zo gedaan. Na tien minuten was ik weer terug bij Surinam Shipping en het was nog drukker.
Alle mensen van net stonden er precies zoals ze net stonden. En nog wat meer.
De douanier was weer aan het bellen. Dit was zijn derde gesprek en er zouden er in totaal nog drie volgen! Drie waren er van, wat naderhand bleek, dames die dozen kwamen ophalen en dus niet in de rij hoefden en ook niet bij de kassa hoefden af te rekenen! In een vierde gesprek zei hij keihard dat de persoon met wie hij sprak zich geen zorgen moest maken want er zou een mooi prijsje gemaakt worden.. De mensen die aan het wachten waren, begonnen te mompelen maar keken niet verbaasd terwijl mijn ogen uitpuilden en mijn oren klapperden!
Zijn twee andere gesprekken waren met een vriend met wie hij zou gaan eten als hij klaar was rond half drie. Half drie, herhaalde ik in mijn hoofd, het zou toch niet?!
Ik begon rondjes te lopen en nam een slokje van m'n Coca Cola, geen Cola Zero want ik was licht in mijn hoofd aan het worden en had suiker nodig.
De rij vrachtbriefjes op het bureau van de douanier werd echt heel langzaam, echt heel langzaam maar wel zeker, iets kleiner! Ja, alles ging handmatig! Die sms was het enige geautomatiseerde onderdeel in het hele proces! De vriendelijke mevrouw nam de briefjes in en controleerde ze. Dan kwamen ze op het bureau terecht van de douanier. Tussen zijn telefoongesprekken door gaf hij steeds een of twee briefjes aan een van de vier arbeiders, die vervolgens handmatig tussen de door elkaar gestapelde dozen gingen zoeken totdat ze vonden wat ze zochten. Dan ging het briefje terug naar de douanier en werden de dozen bij zijn bureau neergezet. Ze werden allemaal opengemaakt en hij keek er stuk voor stuk vluchtig door heen. Vervolgens werd je naam opgeroepen, moest je je bij hem melden en gaf hij je het briefje en zei 'kassa!' tegen je zonder je aan te kijken. Dan kon je af gaan rekenen bij de kassa waar je moest wachten op die vriendelijke dame, 30 SRD per doos, teruggaan naar hem en pas dan kreeg je je dozen mee!
Om 14:00 uur precies, wat moest ik anders doen dat dit soort dingen bijhouden?!, werd de douanier weer gebeld. En hij gaf aan om 14:30 klaar te zijn. Toen kon ineens de vaart erin. In rap tempo werden de resterende wachtenden afgewerkt.
Maar twee van mijn dozen werden geopend en hij keek er gewoon naar en toen was het goed.
Deze werden netjes naar de stoep gedragen, mijn taxi was er natuurlijk nog niet hoewel ik al een kwartier eerder gebeld had, en pas daar lachten de arbeiders vriendelijk want ja, er werd verwacht dat je ging tippen.
Ik zei dat ik dat pas zou doen als hij de dozen in de taxi had gedragen aangezien ik de helft zelf naar buiten had gesjouwd maar bedacht me toen dat het niet de moeite waard was en gaf hem de 20 SRD die ik nog over had, waarna hij zich netjes aan me voorstelde. Roy, was zijn naam en als ik ooit iets nodig had, wist ik hem te vinden... Ik ben benieuwd want volgende week komt er nog een doos aan!
Stervend van de honger ging ik uiteindelijk naar huis. Blij dat m'n spullen er waren, m'n boeken, m'n hemden, m'n schoenen, de rest van m'n kleren. Terwijl ik met m'n moeder aan het skypen was pakte ik de dozen uit, lachend om het feit dat we ze drie weken geleden samen hadden ingepakt en nu weer 'samen' uitpakten. Lachend omdat ik toen pas besefte dat ik Roy erg blij had gemaakt met een fooi van 20 SRD!! Het omrekenen naar euro's moet ik echt, echt!, heel snel afleren!
We hebben vandaag pizza gegeten omdat ik het wilde vieren. Met m'n tante en nichtjes reden we, na het boodschappen doen, richting Bingo's Pizza op de Jaggernath Lachmonstraat, voorheen Coppenamestraat, tegenover Lyceum 1!
Daar bestelden we een Pizza Moksie(ham, gerookte kip, ananas)
en een Pizza Americana(peperoni, ham, meatballs).
En ik moet zeggen dat het, niet gelet op de vettigheid, erg lekker was!! Surinaamse kruidigheid, op een subtiele manier!, met mozzarella op een pizzabodem die zo slecht nog niet was! Warm, pikant, kruidig, smeuïg en knapperig. En alles, zelfs het deeg!, was net voor onze neus gemaakt! Nice!!
De telefoon stond roodgloeiend en de bezorger, 1 natuurlijk, reed af en aan!
We hebben genoten van de pizza's en nu ik eraan terugdenk, begin ik weer te watertanden!
Het was er schoon en de baliemedewerkers waren zeer vriendelijk.
Smakelijke afsluiting van een vermoeiende dag!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten