Ik was in Suriname op deze heuglijke dag, belangrijk voor mij als Surinamer van gemengde afkomst en trots op al mijn voorouders, zowel de slaven en de Creolen als de Indianen en de Chinezen!
Samen met Sir Win, Rochelle en nog wat aanhang gingen wij naar de Palmentuin.
Daar waren er diverse kraampjes met lekkernijen en we keken onze ogen uit naar al die mooie, felgekleurde koto's en angisa's.
We gingen op zoek naar wat te eten en kwamen terecht bij een Braziliaanse kraam waar ze worstjes en kip van de bbq verkochten maar ook saté van kaaiman!!!
Avontuurlijk als we waren, bestelden we wat kaaimansateetjes en wat worstjes. Sir Win en ik vonden het goed te doen.
Rochelle wat minder maar dat mocht de pret niet drukken en na een korte pauze togen we richting Fort Zeelandia, het oude fort aan de oever van de Surinamerivier, waar er diverse festiviteiten waren. Bij de ingang van het fort stond er een prapi, een bekken van aardewerk, gevuld met swietwatra(ritueel geurwater met bloemetjes).
We wasten onze handen en gezichten voor we naar binnen gingen. We keken er wat rond en liepen verder richting het Onafhankelijkheidsplein waar we een schaafijsje kochten.
Na nog wat te hebben gewandeld besloten we een pauze van de zon te nemen en wat gemberbier te drinken bij Zus en Zo.
We wilden even de tijd doden tot 16:00 uur want dan zou de Prodowaka, de optocht,beginnen.
Precies op tijd stonden we klaar. Ik genoot van de optocht.
Niet omdat hij zo spectaculair was, want dat viel wel mee hoewel de kleuren echt fantastisch waren! Nee, ik genoot van al die verschillende culturen die samen deze dag vierden. En het maakte mij best emotioneel, zodanig dat ik af en toe(stiekem)even slikte. Wat had ik dit gemist!!! De uitbundigheid, de zon, de lachende gezichten, de sfeer, de muziek, het dansen! Suriname op een feestdag!!
Opvallend was dat, net als in Nederland, vele mensen foto's maakten met hun digitale camera, smartphone of IPad. Ook dat vond ik prachtig om te zien!
Toen Sir Win, Rochelle en de rest er genoeg van hadden, besloot ik alleen verder te gaan en nog wat
rond te lopen en meer foto's te maken. Ik wilde dit alles in mij opnemen en ten zeerste genieten want dit was de eerste dag dat ik mij echt THUIS voelde!
Aan de andere kant van de Palmentuin besloot ik een zitplaats op te zoeken en met een lekkere bami nogmaals te kijken naar de Prodowaka toen deze weer voorbij kwam.
Na een uur pakte ik een taxi naar huis. De chauffeur heette Rakesh. Hij vertelde dat hij 34 was en alles wat hij op z'n dertigste had aan auto's en succes was kwijtgeraakt. Dat hij daarom nu als taxichauffeur bijkluste. Ik was twee keer eerder langs hem gelopen en had in zijn ogen gekeken en het van zijn gezicht afgelezen.Ik had het verdriet al gezien. Toen ik bij hem instapte, keek hij nog een keer om naar mij. Het leek zo een moment in een film waarbij twee paden elkaar even kruisen. En je elkaar even ontmoet en toeknikt en verder gaat. De taxirit deed mij goed en ik denk hem ook. Want hij vertelde mij over tegenslagen maar ook over geluk. We zaten beiden op hetzelfde punt in ons leven. Ik vrijwillig en hij door toedoen van anderen. Ik had mijn ketenen zelf gebroken, hij had het nog niet door maar ik denk dat hij gauw genoeg zal beseffen dat ook hij bevrijd was!
Wezouden knokken. Zodat onze nazaten over 150 jaar nog steeds vol trots op straat konden dansen en ons dan zouden eren voor het overwinnen van onze zware beproevingen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten