En het was best lastig. PLOP!
De avond hiervoor eindelijk het lang uitgestelde gesprek gehad met m'n mammie. Het was een goed gesprek. Ze huilde maar benadrukte dat ze het een goede stap vond. Terug naar huis... PLOP!
Diezelfde ochtend was ik mijn koffer aan het pakken en ineens kwam het nummer Ready To Go in me op. Ik zocht het op YouTube en luisterde het af, en ik begon en beetje te huilen. PLOP!
Het deed me denken aan mijn tijd op kamers, toen het een hit was en ik fantaseerde dat ik het zou draaien, keihard, als ik op een dag weg zou gaan. En nu ik dat zou doen, voelde ik mij helemaal niet zo ready. Mijn gedachten waren vooral bij m'n moeder. Maar ook bij mijn broertje die in de woonkamer zat, niet wetend dat ik overspoeld werd door emoties. PLOP!
Maar goed, na het gesprek enkele uren later, midden in de nacht, kwam dat ready to go gevoel steeds meer en sterker. Emoties gierden door mijn hoofd en lichaam. Maar ik viel uiteindelijk in slaap en heb goed geslapen.
PLOP!
En vanochtend was het gezellig met mijn moeder. Kort maar krachtig want ze moest werken.
Voor haar hield ik me steeds sterk. Zij hoefde die emoties niet te zien, zij hoefde niet te weten dat ik het net zo moeilijk vond. De emoties deden mn darmen opspelen en toen ze de deur uit ging rende ik naar de wc. PLOP!
Terwijl ik daar zat en me enorm opgelucht begon te voelen, verlost van de zware last van de avond ervoor, knipoogknipoog, was er ineens ruimte voor een ander gevoel en ik begon keihard te lachen.
Ik ging iets doen wat ik al heel lang wilde. Ja!!! Ik wilde dit!!! Het werd tijd daarop te focussen. Ik herhaalde het hardop, een paar keer, 'ik wil dit!', lachend. PLOP!
Het viel me op dat terwijl ik door het huis liep, ik een paar keer PLOP hoorde. Liep ik tegen iets aan?! Bewoog er iets. Onder de couche hoorde ik het weer. PLOP! In de keuken ook weer. PLOP!
En ineens zag ik, in gedachten, van die slangetjes die losschoten. Ik liet los...
Het ging beter. Totdat ik opgehaald werd door een vriend die mij zou brengen naar Schiphol.
We reden door de Rotterdam en terwijl we aan het praten waren, schoten de tranen opeens uit m'n ogen. Het verbaasde mij. Ineens huilde ik weer. Sorry zei ik...maar sorry waarvoor?! Dat was ook zijn antwoord. PLOP!
Toen we steeds dichterbij Schiphol kwamen, kreeg ik kriebels. Mijn zus kwam daar ook naartoe en ook een vriendin. Eerst zat ik met m'n zus. We spraken wat. En weer werd er om emoties heen gedraaid.
Toen mijn lieve vriendinnetje kwam, was het bijna tijd om door de douane te gaan.
Langzaam liepen wij daarheen.
Bij het punt aangekomen, kwamen de emoties los. Zowel bij mijn zus als mijn vriendinnetje.
Ik hield me sterk maar op een gegeven moment schoot ik vol en dat was mijn teken, GO!!!
Rennend liep ik naar de controle met mijn paspoort. De meneer daar was Surinaams. PLOP!
'Pe j'e go?' (Waar ga je heen?)
'Sranang!', antwoordde ik. (No need to translate that one!)
'Ai mang, frei swietie!' (Ja man!!! Fijne vlucht!!)
Een paar keer zwaaide ik nog naar de dames. En toen ging ik door de douane. PLOP.....
Geen opmerkingen:
Een reactie posten