Een van mijn laatste dagen in NL was een dagje uit met m'n moeder.
Voor mij was het extra opletten, om mij heen kijken en alles in me opnemen.
Ik zou me dus nog best verbazen over sommige dingen die ik zou achterlaten, bleek achteraf. En mijn fantasie zou worden gevoed, evenals mijn liefde voor science fiction.
Op station Rotterdam Centraal begon het al.
Die enorme mensenhoofden in die futuristische stationshal deden mij denken aan een film. Welke weet ik niet. Ik denk Soilent Green of Gattaca. Ook wel een beetje Planet of The Apes, als ze die beelden vinden, weet je wel.
Verder op het station heb je een AH to Go. En daar kwam ik in een volgende scene van mijn science fiction film terecht.
Er stond een unit waarbij je zelf je spullen kon scannen en betalen met je pinpas. Ik stond echt even te kijken en dacht letterlijk 'hoe kick!!!'. De bon nam ik ook mee..omdat ik het zo kick vond!
We begaven ons naar de trein. We reden met de Fyra, ja die ja!
Waar ik anderhalf jaar lang dagelijks mee moest reizen voor mn werk tot grote ergernis maar het is wel weer zo dat het prettiger reizen is met de Fyra dan met de andere treinen, lekker rustig.
Het was druk deze keer.
Zoals altijd verbaasde ik mij over de snelheid. Altijd als ik in de trein of de metro en zelfs de tram zat, verbaasde ik mij over de technologie. Over de vooruitgang. Ik heb het vanaf mijn eerste dag, tot aan mijn laatste dag in Nederland helemaal geweldig gevonden. Evenals vliegtuigen! Het stijgen en dalen van zo een ding, geweldig!! Ik ben gewoon dol op massavervoersmiddelen denk ik. Een OV-fetisj! Of ik ben misschien altijd wel dat jongetje uit Suriname gebleven dat op zijn blote voeten door het zand rende en zich vergaapte aan de technologische luxe van het Westen.
Tijdens deze bewuste treinrit, keek ik naar de mensen omdat het zo druk was.
Altijd boeiend om te zien hoe een te grote groep mensen zich gedragen in een een krappe ruimte.
Blijkt dat we dan uitkomen bij oplossingen die eigenlijk bij de zogenaamde Derde Wereld horen.
Terug naar de basis als het nodig is. Maar deze is alleen te verdragen met ondersteuning van de luxe technologische en digiatel vluchtartikelen zoals je telefoon of IPad. Deed me denken aan mijn eigen voorbereidingsbezoek in Suriname. Alles was te verdragen zolang ik maar op het net kon en in contact kon blijven met de.....mijn wereld!
Het doel van de dag was een bezoek aan het graf van m'n oma. Toch van belang dat je even afscheid neemt. Zoals eerder vermeld, voel ik mij nog steeds gesteund door mijn grootouders en ik denk aan hen alsof ze nog steeds in leven zijn maar op een plek waar ik ze niet kan opzoeken.
Goed, bij de begraafplaats kwam ik weer in de volgende scène van mijn science fiction film terecht.
De gedenkkaarsenautomaat. 'Inclusief lucifers' stond er nog bij.
Ook hier stond ik weer te kijken en ik overdacht mijn treinreis en de serie foto's die ik had gemaakt.
Eerst de grote hoofden, die stonden voor de mens/menselijkheid.
En dan de foto's van mensen en hun gedrag. Gevolgd door de foto's waarbij menselijke handelingen werden geautomatiseerd en dus de aanwezigheid van mensen overbodig werd.
Welke conclusie ik hieruit kan trekken, weet ik niet. Het is gewoon apart om te zien dat aan de ene kant we nog moderner worden dan we al waren, aan de andere kant brengt die modernisering ons weer dichter bij ons zelf, zodanig dat je in een volle trein gewoon op de grond gaat zitten.. 'Lekker appen met je vrienden'... Afgesloten van de mensen om je heen maar wel dicht bij de mensen die ver weg waren... Alles heeft twee kanten...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten