De omgeving was niet zo raar om in wakker te worden want het was de slaapkamer waar ik sliep als kleine jongen, eerst bij m'n oma, en later alleen. Ik was echt een kind van mijn oma, nog steeds stapelgek op haar, ook al was ze jaren geleden al overgegaan naar haar volgende fase. Ze was, ook in Nederland!, en is nog elke dag in mijn gedachten.
Toen ze pas overleden was, droomde ik regelmatig over haar.
De mooiste droom was dat ze in een blauwe jurk door de Palmentuin liep, die langzaam veranderde in een herfstkleurig bos. Ze sprak me toe.
Dat ik haar brieven moest blijven schrijven. Ze wilde altijd weten wat er was en ik moest haar op de hoogte houden, ik moest haar blijven schrijven.
Wakker worden na die droom was raar want ik besefte dat ik als jongen, vlak voor ik wegging uit Suriname, had beloofd dat te doen en die belofte nooit was nagekomen.
Toen is mijn interesse en passie voor schrijven ontstaan. Deels omdat ik vond dat wat ik tijdens haar leven niet kon en blijkbaar niet wilde doen, anders had ik het wel gedaan toch?, maar nu moest doen. Het was niet te laat.
Inmiddels is dit jaren geleden. Nu ben ik weer hier. Vorig jaar tijdens mijn vakantie hier had ik ook een flinke tijd met haar doorgebracht bij haar graf, vertellend over mijn plannen, dat ik terug zou komen. En, ook al zullen sommigen mij voor gek verklaren, het was echt communicatie tussen haar en mij op een subtiele manier.
Ik droom niet meer zo vaak over haar. Door de jaren heen werden ze soms heftiger. In de periode dat het minder ging waakte ze over mij. Ze vertelde me in dromen wanneer ik groenten moest eten, of fruit of vlees. Altijd als ik in een periode daadwerkelijk te weinig van hetgeen ze aangaf, had gehad.
Als ik moe was droomde ik dat ze zei dat ik moest rusten. Een paar keer. Zij die me goed kennen weten dat ik overspannen ben geweest. Het was daarvoor dat ik de dromen kreeg. Ze had erg haar best gedaan om het te voorkomen. Maar ik was koppig.
Een paar maanden geleden droomde ik weer over haar. En ze had weer die blauwe jurk aan. Nu zat ze in de auto, met mij. Ze stelde me voor aan haar vriend, een mooie Hollandse man met grijs, George Clooney-haar. En hij was de chauffeur van die auto waar we in reden. Door de straten van Paramaribo. En ik weet nog dat ik dacht wauw, ze heeft een nieuwe partner en is gelukkig!!! En ik werd heel blij wakker, ook omdat het feit dat een droom van rijden in een auto aangeeft hoe het eraan toe gaat in je leven.... (En nee, ik had niet vlak daarvoor Driving Miss Daisy gezien!)
Dit stukje zou gaan over mijn eerste dag. Dat ik eindelijk saoto had gehad op Blauwgrond.
Dat ik zo een last had van jetlag dat ik na het eerste biertje al met dubbele tong sprak. Dat ik was gaan stappen en nog meer bier had gedronken maar pas tijdens het late snacken bij Naskip(surinaamse versie van KFC met echte, malse kip!)merkte hoe dronken ik was. Dat ik wakker werd op mijn eerste dag en dacht waaaathebikgedaan?! Maar dat ik naarmate de dag vorderde en door de straten van Paramaribo reed, steeds meer weer voelde waarom ik het had gedaan. Dat ik een megagrote slak had gezien. Dat de dawet(kokoksdrank met citroengras en rozensmaak) die ik bij Blauwgrond had gedronken, echt hemels smaakte!
Dat ik bij de saoto ook looppootjes had gegeten. En dat ik een lesbisch stel had ontmoet en ja, die zeggen ook hier tegen elkaar 'baby' in plaats van schatje of gudu. Ze waren wel ontzettend cute samen bytheway!!
Maar dat stuk was verdwenen, had ik blijkbaar niet opgeslagen ofzo zeg ik tegen mezelf, terwijl ik zeker weet van wel.
Jammer, want ik plan de stukjes en bereid ze voor, verzamel foto's, maak aantekeningen van leuke uitspraken of theorieën van mensen.
En toch, toen ik het begon te herschrijven, ging het ineens over mijn oma.
Dat is dus wat ik bedoel met die subtiele communicatie. Dat je niet haar stem hoort of haar ziet, wil ik ook want ze moet haar ding doen en dat zou haar teveel energie kosten, maar dat ze op deze manier, voor mij dan, laat weten dat ze er is.
Soso lobi!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten